त्याच्या डायरीतील काही पानं!

फ़रवरी 25, 2009 at 10:53 पूर्वाह्न (स्फुट)

काल कोणीतरी कोणाच्यातरी डायरीतील पाने झेरॉक्स करून आणली होती. ती इथे टंकत आहे.

 

फेब्रुवारी १९, २००९

ऑस्कर दोन दिवसांवर येऊन ठेपलं आहे. सर्व कलाकार, पोरं-टोरं त्या ऑस्करला निघालीसुद्धा. बघा काय नशीब असतं एकेकांचं. नाहीतर आमचा गधडा अभिषेक. इतके टेकू दिले तरी अद्याप दोन पायांवर लंगडतं आहे घोडं. सूनबाई बघा, तिला यावर्षी पद्मश्री मिळवून मोठ्यांच्या पंक्तीत बसवलं. ती खूप ग्रेट आहे म्हणून नाही, गधडी मोठी झाली आहे हे दाखवायला. केस पांढरे व्हायची वेळ आली, (तिचे केस, माझे आणि जयाचे कधीच पांढरे झाले.) आता तरी नातवंडांचं तोंड दाखव म्हणून थोरा-मोठ्यांच्या सोबत पद्मश्री दिलं. एकच दिलासा आहे की आमची ऍश एकदाची हॉलीवूडपर्यंत पोहोचली. पण ऑस्करचे काय?

तिथे पोहोचण्याचे प्रयत्न या वयात मलाच करावे लागणार असं दिसतं आहे. माझ्याशिवाय स्लमडॉगला ऑस्कर मिळणे अशक्य आहे.

फेब्रुवारी २०, २००९

मागे मी माझ्या ब्लॉगवर स्लमडॉगविषयी बोललो आणि लोकांनी जे तोंडसुख घेतलं त्यामुळे मी हल्ली स्लमडॉगबद्दल फक्त माझ्या डायरीत लिहितो. माझ्या उल्लेखाशिवाय हा चित्रपट तरणे कठिण होते. तो अनिल लेकाचा, चुचुंद्रीसारखं तोंड करून स्लमडॉगमधल्या कौबकचा शो-होस्ट बनला. दाढीचे खुंट वाढवले की आपण अमिताभ बनू शकतो असं हल्ली अभिलाही वाटतं तर या अनिलला काय बोलावं? या चित्रपटाच्या यशाचा खरा धनी मीच पण माझे आभार मानण्याची पद्धतसुद्धा या ब्रिटिशांना नाही. पुढल्या महिन्यात लंडनला शो करेन तेव्हा हे बोलून दाखवेन म्हणतो.

मुंबईतली गरिबी दाखवून ऍवॉर्डस मिळवायची फॅशन आली आहे. झोपडपट्टी, अत्याचार, भ्रष्ट पोलिसी यंत्रणा दाखवली की झाला चित्रपट तयार. कुठे आहे ही गरिबी? मी ७० च्या दशकात चित्रपट करायचो तेव्हाही प्रकाश मेहरा माझ्यासाठी खास इटालियन लेदरचं जर्किन घेऊन यायचा. त्यावर काजळाचे फर्राटे मारले की झाले मजदूरचे कपडे. सर्वकाही इतकं सोपं असताना रिऍलिटी शो सारखे चित्रपट कशाला बनवायचे? हिम्मत असेल तर मुंबईतल्या श्रीमंतांवर चित्रपट बनवून ऑस्कर मिळवून दाखवावेत.

चला अनिलकडे पार्टी आहे. अनिल कपूर नव्हे, तो चिचुंद्र्या तर अमेरिकेला जाऊन प्रत्येक कॅमेरासमोर चुकचुकतो आहे. अनिल अंबानीकडे जायचे आहे.

फेब्रुवारी २१, २००९

रेहमानला ऑस्कर नक्की मिळेल. तीन गाण्यातली दोन गाणी त्याचीच तेव्हा अंदाज कसले बांधायचे. निकाल कसा फोडला जातो ते दिसतंच आहे. ब्लॉगवर एक पोस्ट टाकतो की ही गाणी रेहमानच्या कारकिर्दीतली श्रेष्ठ गाणी नाहीतच. पब्लिकला माहित नसते की ऑस्कर हा वार्षिक पुरस्कार आहे आणि त्या वर्षातल्या चांगल्या हॉलिवूड गाण्यांनाच दिला जातो. काल एका मराठी संकेतस्थळावरही असेच काहीसे वाचले. करा लेको हंगामा! गुलझारसाहेबांना ऑस्कर मिळायला हवे. बाबूजीही ऑस्कर मिळवू शकले असते पण थूत अशा परदेशी ऍवॉर्डसवर.

तो देव पटेल बघा, आंग्लाळलेला स्लमडॉग. झोपडपट्टीतला दिसतो तरी का? आमचा अभिषेक काय वाईट होता पण त्याचा विचारही झाला नाही. या पोराचे करिअर कसे मार्गी लागणार या चिंतेत केवळ माझ्या दाढीचेच केस पांढरे झाले आहेत.

फेब्रुवारी २२, २००९

डॅनी बॉयलला तातडीने फोन करून स्पष्ट केलं की माझ्या ब्लॉगवर मी माझ्या मनात येईल तसे लिहितो. काही सुप्रसिद्ध मराठी ब्लॉगधारकांकडून मी हा गुण घेतला आहे. स्लमडॉगला ऑस्कर मिळो अशा शुभेच्छाही दिल्या. घाईत होता म्हणून अभिषेकला पुढच्या चित्रपटात घेशील काय असे विचारून टाकले. त्याला कळले नसावे. माझ्यासाठी नवा रोल तयार केला म्हणत होता.या वयातही मला उसंत नाही या कार्ट्यामुळे.

शेवटी ऑस्कर मिळालेच रेहमानला पण बघा मी नव्हतं म्हटलं की माझ्याशिवाय ऑस्कर पूर्ण होणार नाही. तिथेही पठ्ठ्या दिवारचा डायलॉग म्हणून गेला. तसा तो डायलॉग शशीच्या तोंडी होता पण “मेरे पास माँ है|” असं म्हटल्यावर आठवण अजूनही माझीच येते. तबियत खूश झाली.

फेब्रुवारी २३, २००९

ब्लॉगवर अभिनंदन करायला हवे. शेवटी अभिच्या आयुष्याचा प्रश्न आहे.

जय हो!

परमालिंक टिप्पणी करे

उबग

सितम्बर 24, 2007 at 8:36 पूर्वाह्न (टवाळकी, स्फुट)

’लोक तरी साले काय असतात एक एक?  एथिक्स नावाची गोष्टच शिल्लक उरलेली नाही.’ सायबाने आज जोड्याने हाणली होती ते त्याच्या डोक्यातून काही केल्या जात नव्हते. पुडीतले शेवटचे दोन चणे त्याने घशात ओतले आणि पुडी चुरगळून रस्त्यावर भिरकावून दिली.  घरापाशी आल्यावर त्याने आपले तोंड शर्टाच्या बाहीला पुसले. गल्लीच्या तोंडाशी कचर्‍याचा हा एवढा ढीग पडला होता. म्युनिसिपालटीची गाडी कचरा न्यायला आलीच नव्हती. लोकांनी घरात साचलेला कचरा आणून गल्लीच्या तोंडाशी टाकला होता.

’रस्त्यावर कचरा टाकतात. सुधारणार नाहीत लेकाचे.’  त्याने तोंड वेंगाडून नाक दाबले तरी नाक हुळहुळायचे थांबले नाही. “आक्छी! आक्छी!’ कचर्‍याच्या सुवासाने नाक साफ झाले. हाताला लागलेला शेंबूड कुठे पुसावा हे त्याला कळेना. इमारतीच्या भिंतीपेक्षा चांगली जागा त्याला दिसली नाही तशी त्याने हात भिंतीला पुसून घेतले.

घराच्या पायर्‍या चढता चढता त्याला सकाळच्या भांडणाची आठवण झाली. ’बायकोला कैदाशीण म्हणालो होतो नाही?’ आता कोणत्या पिंजर्‍यात रवानगी करते कोणास ठाऊक? कपाळावरचा घाम पुसत त्याने बेल दाबली. दरवाजा उघडला तसे त्याने थेट बाथरूम गाठले आणि पाण्याचे दोन तांबे डोक्यावर रीते केले.  ’काहीतरी कारण काढून या ब्यादेचे तोंड बंद ठेवायला हवे. कटकट साली. बोलायला लागली की नको जीव करते.’  डोकं खसाखसा पुसत बाहेर येत त्याने खुंटीवरचे जानवे काढले आणि गळ्यात घातले.
’च्यामारी! डाव्या खांद्यावरून घालायचे की उजव्या?’ मनात विचार करत त्याने गजानन महाराजांची पोथी काढली आणि मनोभावे वाचायला सुरुवात केली.

’आज काय नवं नाटक? देवभक्तीचं?’ कानावर टोमणा आला तसे त्याने दुर्लक्ष केले आणि वाचन सुरु ठेवले. एव्हाना बायकोच्या तोंडाचा पट्टा सुरु झाला होता. ’जळ्ळा मेला जन्म बायकांचा! या पुरुषांनी उठावं आणि काहीही बोलावं….’ त्याने वाचताना एक उसासा सोडला.

’ट्रींग…’ दाराची घंटा वाजली तशी त्याच्या मनाला उभारी आली. कोणीतरी घरी आलं होतं, चला त्यानिमित्ताने हिचं तोंड गप राहील. तो धडपडत उठला आणि दार उघडायला गेला.

’कोण होतं?’ त्याला दरवाजा बंद करताना पाहून बायकोने विचारलं.
’पोष्टमन!’ त्याने हिरमुसले होऊन उत्तर दिलं.
’पोष्टमन या वेळेला?’
’ओवरटाईम करतात म्हणाला. जाऊ दे! कोणतीतरी बिलं आली होती माझ्या नावावर ती द्यायला आला होता. जेवायला बसूया का?’ त्याने नरमाईने विचारलं.
’अडलंय माझं खेटर! सकाळचं भांडण विसरलात का? राहा आज उपाशी.’ ती नेहमीप्रमाणे तावातावात.
’आं? खेचर… हा खेचर कसा उपटला?’ त्याने कपाळाचा घाम पुन्हा एकदा पुसला.
’कान घ्या तपासून… नाहीतर असं करा डोकंच घ्या तपासून.’ ती फुरंगटली की जरा जास्तच जाडी दिसायची.

काही न बोलता तो गुमान गादीवर पडला आणि डोक्यावर चादर ओढून चुपचाप पडून राहिला. डोकं भणाणत होतं, पोटात कावळे कोकलत होते, हात आणि तोंड शिवशिवत होतं पण त्याला या सर्वाचा “उबग” आला होता. ’आज काही न बोलता झोपूया सालं! आजचा दिवसच वाईट गेला. उबग आलाय सर्वाचा… उद्या नवा दिवस सुरु झाला की बघून घेईन एकेकाला.’ … आणि तो डोळे मिटून घोरण्याचं नाटक करू लागला.

परमालिंक 4 टिप्पणियाँ

गोष्ट एका माठ्याची!!

जून 19, 2007 at 11:46 पूर्वाह्न (स्फुट)

या गोष्टीतील व्यक्तींत आणि स्थळांत  कोणालाही जिवंत किंवा मृत  व्यक्तींत किंवा परिचित स्थळांत साम्य आढळल्यास तो केवळ योगायोग समजावा.

एक आटपाटनगर होतं. त्या नगरात सर्वत्र सुबत्ता, आनंद नांदत होता. रामराज्यच जणू. सगळे प्रजाजन आनंदी होते. ते राजाला, एकमेकांना दुवे देत, मदत करत, गुजगोष्टी करत, जणू एक अखंड कुटुंब. राजाला आपल्या प्रजाजनांवर कोण विश्वास. त्याच्या गैरहजेरीतही राज्याचे सर्व कारभार सुरळीत चालत होते. राजा महालाबाहेर पडेनासा झाला. कालांतराने आपला राजा कसा दिसतो हे लोक विसरायला लागले.

अशातच, एक दिवस त्या नगरात माठ्या नावाच्या एका विदूषकाचे आगमन झाले. नगरातील मोक्याच्या ठिकाणी माठ्याने आपले कार्यक्रम ठेवले. विदूषकाला रूप बदलण्याची कलाही अवगत होती. केंव्हाकाळी तो ‘भावना प्रधान’ या स्त्रीचे रूप घेई, केंव्हा केंव्हा “भों भों भुंकणार्‍या कुत्र्याचे” तर केंव्हा बोबडे बोलणार्‍या लहान बाळाचे.  लोकांना माठ्याची सगळी रुपे आवडली. मुक्तकंठाने त्यांनी त्याचे कौतुक सुरू केले. माठ्याही सुखावला, आनंदला. आता नगरांत काही लोक डांबीस असायचेच. त्यांनी माठ्याला हरभर्‍याच्या झाडावर चढवले. काही लोकांनी तर माठ्याला ‘तूच आमचा राजा! तुझ्यामुळेच आमच्या नगरात सगळ्यांच्या चेह्र्‍यावर हसू उमटते, नगरात सुबत्ता नांदते’ असे सांगायला सुरुवात केली. माठ्या काही मूर्ख नव्हता पण त्याला हळूहळू लोकांचे म्हणणे पटू लागले. काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत मूग गिळून गप्प बसले.

आता माठ्या आपल्याला नगराचा स्वामी समजू लागला. लोक माठ्याला मुजरा करत, त्याला साष्टांग दंडवत ठोकत. माठ्याही आपल्या लंब्याचौड्या गप्पांनी लोकांना भुलवत असे. नगरात नव्याने येणारे लोक माठ्यालाच राजा समजू लागले. असे करता करता, माठ्याच्या गर्वाच्या झोपडीचे महालात रुपांतर झाले. माठ्या स्वत:ला नगराचा शासक समजू लागला.

मग एके दिवशी गावात सुंद आणि उपसुंद या बंधूद्वयीचे आगमन झाले. नगरात लोक माठ्याला राजा समजतात हे त्यांना सहन होईना. त्यांनी ‘कला’गती लावायला सुरुवात केली. लोकांना आपल्या नगरावर, शांततेवर, सुबत्तेवर आक्रमण झाल्यासारखे वाटू लागले. माठ्याला पुढे करून आपापल्यापरीने त्यांनी हे आक्रमण थोपवून धरण्याचा प्रयत्न केला. माठ्यानेही आपली गादी जाते आहे अशा आवेशात मुकाबला केला पण सुंद-उपसुंदही अनेक कलांगतीत पारंगत असल्याने माठ्याची डाळ शिजेना. कालांतराने नगरातील लोकांत फाटाफूट होऊ लागली. माठ्याचा पक्ष, सुंदाचा पक्ष, उपसुंदाचा पक्ष असे अनेक पक्ष होऊन नागरिक एकमेकांविरुद्ध उभे ठाकले. काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत मूग गिळून गप्प बसले.

सुंदाला नगराचे स्वामित्व हवे होतेच, इतर दोघांपेक्षा तो थोडा जास्त हुशार होता, त्याच्या शब्दांना एकप्रकारचा लेहजा होता. ,  यावर  त्याने एक तोडगा काढला आणि  प्रीतीभोजन आयोजित केले. त्या समारंभाचा प्रमुख पाहुणा म्हणून माठ्याला आमंत्रित केले. माठ्या मुलखाचा विदूषकच, तो उड्या मारत समारंभाला गेला. सुंदाच्या बगलेत बसून जेवणखाण केले, पेयपान केले आणि तारेत मित्रत्वाच्या शपथा घेतल्या. दोन्ही पक्षांतील लोकांनी टाळ्यांच्या कडकडाटात या घटनेचे स्वागत केले. काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत मूग गिळून गप्प बसले.

येथे उपसुंदाचे काहीतरी अजबच चालले होते. त्याने राजालाच गाठले, ‘तुमचा कारभार बरोबर नाही, पद खाली करा’ अशी राजावर नोटिश ठोकली. राज्य चालवता येत नसेल तर मला विकून टाका अशी घोषणा केली. त्याबरोबर नगरवासी हवालदिल झाले. उपसुंदाला ठोकून काढण्याचे सर्व उपाय योजायला लागले. त्या काळात अचानक माठ्याने पलटी खाल्ली. विदूषकच तो, कोलांट्या उड्या मारण्यात त्याचे हातपाय कोण धरणार? उपसुंद आणि माठ्याचे दोस्ती प्रकरण शोलेमधल्या जय आणि विरूपेक्षाही गाजायला लागले. काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत नेहमीप्रमाणेच मूग गिळून गप्प बसले.

आता राजाला जाग आली. आपले राज्य कोणीतरी भलतेच चालवते आहे याची त्याला प्रचीती येऊ लागली. राजाच्या दरवाजावर असणारी भलीजंगी घंटा त्रस्त नागरिकांनी बडवायला सुरुवात केली होतीच. राजाने मग, नागरिकांवर अनेक निर्बंध लादले, माठ्या, सुंद-उपसुंद यांची गळचेपी केली. ओल्याबरोबर सुके जळते या न्यायाने राजाने सर्वच नागरिकांची पिळवणूक करायला सुरुवात केली. काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत नेहमीप्रमाणेच मूग गिळून गप्प बसले.

माठ्या राजाला शिव्याशाप द्यायला लागला. त्याला काबुली चण्याच्या झाडावर चढवायला सुंद-उपसुंद तयार होतेच, पण झाल्या प्रकारातून सुंद-उपसुंद जे शिकले ते माठ्या निम्म्यानेही शिकला नाही. माठ्याच्या तळपायाची आग, हृदयातली तगमग आणि डोक्यातली राख इतकी वाढली की माठ्याने आटपाटनगराला राम राम ठोकला आणि घर देता का घर अशी आरोळी ठोकत तो इतर राज्यांच्या आश्रयाला गेला. काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत नेहमीप्रमाणेच मूग गिळून गप्प बसले.

माठ्याची ख्याती इतर राज्यांतही पोहोचली होतीच त्यामुळे ते राज्यकर्ते माठ्यापासून बिचकून राहायला लागले. माठ्या नाराज झाला, जिवाची तगमग थांबेना. तेलही गेले तूपही गेले अशी परिस्थिती होऊन गेली. आप्तस्वकीय सोडून गेले. भळभळा वाहणारी जखम उराशी घेऊन माठ्या आता घर शोधत फिरतो…… घर देता का घर असे उदास प्रश्न विचारतो…. आणि काही शहाणे लोक मात्र जगाची रीत असल्यागत नेहमीप्रमाणेच मूग गिळून गप्प बसलेले दिसतात.

परमालिंक 8 टिप्पणियाँ

ने रे देवा!

मार्च 19, 2007 at 2:00 पूर्वाह्न (स्फुट)

हे देवा

 सोडव या मन:स्तापातून आणि लवकर बोलावणं धाड रे बाबा! आम्हाला नाही रे या क्रिकेटप्रेमींना…….

आम्हाला सट्टे लावायला, बेटींग करायला, दिवस टिव्हीसमोर बसून वाया घालवायला अजून काही दिवस दे रे. इतके झाले तरी या सर्वांना वेळ वाया घालवण्याची दुर्बुद्धी दे रे देवा!

त्या ढोणी, हरभजन आणि आगरकरला भोपळ्यांचे मळे दे रे!

तुझा (भोपळा),
बेधडक

आमचा विश्वचषकी त्रागा -२

परमालिंक टिप्पणी करे

जागतिक महिला दिन

मार्च 8, 2007 at 1:57 अपराह्न (टवाळकी, स्फुट)

जागतिक महिला दिन आम्ही मोठ्या उत्साहाने साजरा करतो, अगदी झोकात! कारण अचानक आम्हाला ८ मार्चला आपण बाई नसल्याचा जाज्वल्य अभिमान दाटून येतो. 

या दिवशी स्त्रियांची आर्थिक, सामाजिक आणि राजकिय क्षेत्रातील कामगिरी जगासमोर मांडली जाते, त्यांची वाहवा होते, सत्कार होतो.  स्वत: स्त्रिया हिरिरिने पुढे येऊन आपली कामगिरी जगाला सांगतात. स्त्रियांनी कसे मोठे व्हावे, आपली उन्नती कशी करावी याचे दाखले देतात.

हे सर्व पाहिले की आम्हाला गावाकडे बैलांचा सण असतो, पोळा; त्याची आठवण होते. (वाईट डोकं आहे आमचं!)  यादिवशी बैलाला सजवले जाते, झूल घातली जाते, त्याची पूजा केली जाते, त्याला नैवेद्य दाखवला जातो आणि दुसर्‍या दिवशीपासून पुन्हा आसूडांनी पाठ रंगवली जाते. नाही, स्त्रियांची परिस्थिती तितकी भीषण नाही, निदान शिकल्या सवरलेल्या स्त्रियांची तरी नाही हे सांगायला स्त्रियाच पु्ढे येतील पाहा. त्या सर्व स्त्रियांना आमचे काही प्रश्न आहेत —

१. मला H1 मिळतोय. तू तुझी नोकरी सोडून माझ्याबरोबर चलतोस का रे अमेरिकेला H4 वर? असे कधी विचारले का हो तुम्ही तुमच्या यजमानांना?

२. मला प्रमोशन मिळतंय. पगार सॉलिड वाढणार आहे. तुझ्या नोकरीची आता गरज नाही रे. घरात मुलांकडे लक्ष देणे गरजेचे आहे, तू नोकरी सोडतोस का रे? किंवा  मला फिरतीची नोकरी मिळते आहे, मी फक्त शनिवार-रविवार घरी येऊ शकेन. तू घर-मुलं सर्वांची काळजी घेशील ना रे?

३. ए आज ना मला पिठलं भाकरी खायचा जाम मूड आहे, थापतोस का रे दोन भाकर्‍या माझ्यासाठी?

४. मला नोकरी आणि राहतं घर सोडून समाजकार्य करायचे आहे, त्यासाठी मी आदिवासींच्या पाड्यात जाऊन राहणार आहे. नवरा म्हणून माझ्या खांद्याला खांदा लावून तू उभा राहशील ना रे? (उंबरठा चित्रपटातील स्मिता पाटीलांची आठवण झाली.)

५. माझे आई-बाबा म्हातारे झाले आहेत, त्यांच्याकडे पाहायला कोणी नाही. आपण आता त्यांच्याबरोबर त्यांच्याकडे राहू. तुला घरजावई म्हणून घेण्यात कमीपणा नाही ना वाटणार?

अपवादात्मक असे नवरे मिळणे अशक्य नसावे पण किती असतील, हाताच्या बोटांवर मोजण्या इतके? आम्हाला शंका वाटते. स्त्री ही आमची आई, बहिण, मुलगी, मैत्रिण असे उदात्त विचार मांडताना तिच्यावर नात्यांची बंधने तर नाही टाकत आम्ही?  बाबानो ती फक्त माणूस आहे; Human being – Homo sapian – इतकाच विचार पुरेसा का नाही?

असो. प्रश्न अनेक आहेत, आम्ही फक्त साधेसुधे ५ मांडले, पुढचे प्रश्न पलंगाच्या बाजूने जाणारे विचारायची गरजही नाही. बघा! या प्रश्नांची उत्तरे तुमचे यजमान काय देणार ते! त्यांची विकेट उडली नाही तर जरूर सांगा!

आम्हाला पुन्हा पुन्हा बरं वाटतं आम्ही बाईच्या जातीला जन्माला आलो नाही याचे…. कारण असे प्रश्न ऐकल्यावर आम्ही आमच्या पत्नीला कधी आवाज चढवून, कधी प्रेमाने रूंजी घालून तर कधी न ऐकल्यासारख करून धुडकावून लावलं असतं.

देवा रे! पुढची हज्जार वर्षे तरी आम्हाला बायकांचा जन्म नको 😉 … आम्ही या पुरूषांच्या जन्मात अत्यंत सुखी आहोत.

आपला(उपरोधिक)
बेधडक.

परमालिंक 10 टिप्पणियाँ

वर्‍हाड निगालंय मुंबैला

मार्च 7, 2007 at 2:05 अपराह्न (टवाळकी, स्फुट)

“अवं भाऊ! काल तर आला की मंग आज का म्हून मुंबैला परत जातूय?” दाजींनी आश्चर्याने विचारले.

“दाजी, ह्यो पेपर बगा! येक लगीनाची पार्टी हाय, चौपाटीवर.”

“आता रं? कुनाचं लगीन काडलं? आनि तेंचा फोटु प्येपरात? बगू मला?” दाजींनी वर्तमानपत्र हिसकावून घेतले. “ह्ये काय? ही तर कुनी विदेशी बाय दिसते की रं? यांच्या लगीनघाईत तू काय करनार रे बाप्या?”

“दाजी, म्या कुटं जानार त्या मोट्या लोकांच्या समारंभात? ह्ये लगीन विदेशातच झालं बगा पर मुंबईत पार्टी हाय मग राजस्तानात पुना लगीन हाय म्हनतात. आता म्या चौपाटीवर चने-शेंगदाने विकतुया न्हाय का,  चौपाटीवर लगीनाची पार्टी बगायला येनार्‍यांची ह्यी लाइन लागील बगा, त्येवडाच धंदा बरा व्हईल. निघतुच म्या!” भाऊ निघण्याची तयारी करायला लागला.

“आरं पन कोन लोक म्हनायचं ह्ये? वळखीचं नाय वाटंत.”

“ही बाय दिसते ना फोटुत,  तिचं नाव हाय लिज़ हर्ली आनि तिला खेटून तो बाप्या हाय तेचं नांव अरुन नायर, बिज़नेसम्यान हाय म्हनतात पर कदीपन या बायच्या कमरेत हात टाकून फिरतानाच दिसतूया. कंचा बिजनेस हाय काय म्हाईत? पर बडे लोक हायेत, सारखे फोटुत दिसत्यात.”

“आरं पन बडे मंजे कोन? काय क्येलं त्येनी आपल्या हितं, भारतात? कुनाची मदत केली? कोनाला तरास दिला? कोनाला चार पैसं उचलून दिलं? म्या तर कदी शिनेमात बी न्हाय पायलं तेस्नी.  राजकारनात सुदिक येकच विदेशी सून हाय. मग ही नवी सूनबाई कोन म्हनतुया मी?” दाजींना काही कळेनासे झाले होते. भाऊ मुंबईला गेलेला, ४ बुकं शिकलेला  हुशार मनुष्य, त्याला जगाची माहिती होती, मुंबईचे मराठी आणि दोन चार इंग्रजी वाक्येही तो लिलया बोलू शकत होता.

“ही शिनेमातलीच हाये पर आपल्या किस्ना, रंग दे बसंती आन त्या भागमभाग मदली बाय नाय. ही विदेशी शिनेमातच काम करतीया, म्या पायला होता मागं, आयटम बाई हाय, आन तो बाप्याबी विदेशातच राहतुया.”

“प्वारगी बरी हाय रे दिसाया, जोडा कसा लक्श्मी नारायनागत दिसतुया.” बायजाक्कानेही डोळे भरून वर्तमानपत्रावरचा फोटो पाहून घेतला.

“कसचं आलया लक्श्मीनारायन आक्का? लेकुरवाळी हाय ती आनि वय हाय येक्केचाळिस आन तो बाप्याबी दुसर्‍या लग्नाचा हाये.” भाऊंनी मौलिक बातमी पुरवली.

“काय म्हनतूस? मंग ह्यो इतका गाजावाजा कशापायी? तिचंबी दुसरं लगीन आसल का रं?… तुला सांगतुया आमच्या बायजाक्काला येक्केचाळिसाव्या वर्सी जावय आला व्हता. या परदेसातल्या बायका बाकी जंक्शन,  नायतर आमची बायजाक्का बगा, शेंगदान्याच पोतं बरं! आता सांग हिचं आपल्या पयल्या दादल्याशी काय बिनसलं?”

“अवं दाजी! हिला पयला नवराच न्हाय. मित्र व्हते दोन-चार. त्यातल्या येकाला तिनं सांगितलं की तूच माज्या प्वाराचा बाप! तो म्हनाला नाय मानत जा! बास! फाटलं की वं त्यांच. ”

“ह्ये घ्या! देसी नायतर विदेसी ह्ये विश्वामित्र समद्या जगात हाय म्हनायचं. बाप्यांची जातच मेली वंगाळ” दाजींच्या नसत्या टीप्पणीचा वचपा काढत बायजाक्काने तोंड उघडले.

“तू गप ग! दोन मान्स बोलत आसताना मदे मदे तोंड नगं खुपसू.” दाजीने बायजाक्काला दटावले.

“आरं भाऊ पर मला सांग हे दोगे लगीन करायला हितं का आले?”

“म्हायत नाय बा! त्या परमेस्वर आनि आदीने बोलावलं आसल.”

“ह्ये कोन परमेस्वरराव आनि आदीताई?” बायजाने पुन्हा तोंड घातले.

“आक्का! चुकलीस बग! परमेस्वर बाई हाय आनि आदी बाप्या. त्यानी चौपाटीवर मंडप टाकून लई जंक्शन तयारी केलीया लग्नाची.”

“आरं पर मला अजूनशान न्ह्याय कळलं की या दोगांनी येवडं मोटं काय केलंया की प्येपराच्या पयल्या पानावर तेंचे फोटु लावल्यात? आमचा बळीराजा आत्महत्या करतुयां, ती मुंबै-पुन्याची मानसं वीज टंचाईने कावली हायेत, ह्यी रोजची गुनेगारी वाढतीया, आनं ते समदं सोडून ह्ये दोगे का रं पयल्या पानावर?”

“आवं ह्यी मुंबै-पुन्याची मानसं अशा लोकास्नी ‘रोल म्वाडल’ म्हनतात. तेंच्यासारखं दिसायचं, वागायचं, बोलायचं मंजी रोल म्वाडल, मग त्यांचे फोटु नकोत का पयल्या पानावर?”

“आरं माज्या द्येवा! ह्यो बाप्या काडीमोड झालेला, ती बाय पोरास्नी घेऊन लगीन करतीया. चाळीशी उलटलेलं आनि तोकड्या कपड्यात झोंबाझोंबी करत फिरनारं ह्ये रोल म्वाडल?  आनि मग ते आपलं मेधाताई, अन्ना, ते अभय बंग, बाबा आमटे ह्ये कोन म्हनायचं? राजा, पेकाट म्वाडलं रे माजं या बाता आयकून आनि येक सांग यांचं लगीन टिकलं का रं?”

“दाजी तुमी अडानी मानूस! किती कावताय, कशाला नसत्या पंचायती करताय? आवं आमच्या पुन्या-मुंबैची मानसं बी इतका इचार न्हाय करत. गुमान टिवी, प्येपरात या दोगांना बगतात आनि बातम्या चगळतात, तुमी या टिचभर गावात राहून कशापाय तरास करून घेताय? सोडा की वं राव, या मी तुमाला या दोगांच्या ड्रायवरची, घरगड्याची मुलाखत आलीया प्येपरात ती वाचून दावतो आनि मग मुंबैची एसटी पकडतो, कुनाला म्हाइत उद्या चौपाटीवर पार्टी व्हताना चने शेंगदाने विकनारा म्हनून ह्ये टिवीवालं माजीबी मुलाखत घीतील.”

 ****

परमालिंक 4 टिप्पणियाँ

चोर सोडून…

फ़रवरी 20, 2007 at 2:16 अपराह्न (स्फुट)

गर्भात किंवा जन्मत:च मुलींना मारले जाऊ नये म्हणून सरकारने अभूतपूर्व निर्णय घेतला आहे.  

म.टा. मध्ये ही बातमी वाचली ती  येथे वाचा.

काय पण अफलातून तोडगा शोधून काढलाय आमच्या सरकारने. पोरं जन्माला घालायची कोणी? त्यात पोरी असल्या तर त्यांच्या नरड्याला नखं लावणार हे नराधम आणि त्यांच्यावर दया दाखवल्यागत त्यांच्या मुलींचा सांभाळ आमच्यासारख्या नेभळट करदात्यांच्या पैशांनी करणार आमचे सरकार. वा! वा! शाब्बास!

काही दिवसांनी ज्यांना अपत्य नाही किंवा एकच अपत्य, तेही मुलगा असलेल्या कुटुंबांवर सरकारने जबरदस्ती करून या मुलींना दत्तक घ्या असा फतवा काढला नाही म्हणजे मिळवले.

परमालिंक 2 टिप्पणियाँ

माहेरची साडी

फ़रवरी 16, 2007 at 1:19 अपराह्न (स्फुट)

आज सकाळपासून काय वाचलं? एक चित्रपटाचे टुकार परीक्षण, दोन चार जुन्या-पान्या ओल्याचिंब आठवणी, दोन-चार आईच्या हातच्या पाककृती आणि यासर्वांना लोकांनी डोळे टिपून दिलेली मनापासूनची पावती. जग कोठे चाललंय आणि आम्ही कोठे रमलोय?

शब्द लक्षात घ्या – रमलोय 😉 म्हणजे आम्हीही जगाबरोबर चालतो – बरिस्तामध्ये बसून हातात न परवडणार्‍या कॉफीचा कप धरून शेजारच्या स्पॅगेटी टॉप घातलेल्या पोरीला वरून खालून न्याहाळतो आणि कागदावर नऊवारी साडी नेसणार्‍या आपल्या आजीचे वर्णन लिहितो.

मराठी चित्रपटात उमा, आशा काळे, जयश्री गडकर, लीला चिटणीस यांनी प्रेक्षकांना धो धो कसे रडवले आणि अभिनयाची उंची 😉 कशी गाठली ते आताशा आम्हाला समजत आहे.

पुढील काही दिवसांत महाजालावरील मराठी साहित्यात आम्हाला काय वाचायला मिळणार याची एक यादी खाली देत आहोत –

  1. माझी शाळा
  2. शाळेतल्या मारकुट्या बाई
  3. धोंडू शिपाई
  4. बाहेरची थोडी 😉 (कविता)
  5. आईच्या हातचे धपाटे (पाककृती)
  6. मी चहा-पोहे खातो
  7. जिस देस में गंगा बहती है (चित्रपट परीक्षण)
  8. पु. लं.ची आठवण
  9. माझी स्मृतीचित्रे
  10. अभिश्वर्या आणि मी

काही राहिले असेल तर कळावे,
आपला,
(डोके पिकलेला) बेधडक

परमालिंक 6 टिप्पणियाँ

कॉफी मशिन

फ़रवरी 13, 2007 at 3:13 अपराह्न (स्फुट)

आमचे वय काही फार नाही. स्वत:चा आदरार्थी उल्लेख केला की बरेचजण आम्हाला बाबा आदमच्या काळातला एखादा बुवा समजत असावेत. फारसे काही माहित नसताना कल्पनेचे किल्ले लढवायची भारी वाईट खोड असते लोकांना त्याला काय करणार “आम्ही”!!

अभी तो मैं जवाँ हूँ।
दो चार बच्चोंका बाप हूँ।

हम्म! तर सांगणे जैसी बात म्हणजे आमचा मोठमोठी हापिसे आणि इतर धंद्यांच्या ठिकाणी कॉफी यंत्रे बसवण्याचा धंदा आहे आणि आम्ही तो इमानेइतबारे करतो, धंद्यात बरकतही आहे. आता परवा बर्‍याच वर्षांनी एक मित्र भेटला आणि आम्हाला ‘काय करता आजकाल?’ असा महत्वाचा प्रश्न विचारून गेला. आम्ही त्याला आमच्या नव्या धंद्याबद्दल सांगितले तसा म्हणाला, “लेका! मला अद्याप एकाही पोरीला कॉफी पाजता नाही आली आणि तू आख्ख्या ऑफिसला कॉफी पाजतोस?”

आता हल्लीच्या स्लँगमध्ये ‘कॉफी पाजण्याला’ जर विचित्र अर्थ असेल तर मग आमचा धंदा ….. नको पुढचे वाक्य प्रशस्त नाही.

लोक आपल्याला हवे ते अर्थ काढतात आणि आमच्यासारख्या सज्जन 😉 माणसाची पंचाईत करतात हेच खरे!

परमालिंक टिप्पणी करे

पालथ्या घड्यावर पाणी

फ़रवरी 12, 2007 at 3:30 अपराह्न (स्फुट)

लोकसत्तेतल्या लोकमुद्रेतील एका लेखाची लिंक देत आहोत. लेखाचे नाव आहे ‘सत्यदर्शनाने डोळे उघडणार की मिटणार?’ ब्राह्मण आणि त्यांना प्रिय असणारा मांसाहार याबाबत सुरेख विवेचन या लेखात आहे.

  ‘सत्यदर्शनाने डोळे उघडणार की मिटणार?’

लेखक महाशय बहुधा पावर ऑफ पॉझिटिव्ह थिंकिंगवर मोठा भरवसा ठेवून असावेत. आम्ही आमच्या आयुष्यातील सर्वात सोनेरी दिवसातही इतके ऑप्टिमिस्टिक होऊ शकत नाही. ही लिंक येथे दिल्यावर आमचे कुमार केतकर नाही झाले म्हणजे मिळवले. 🙂

आता सांगा, सत्यदर्शनाने डोळे कसे काय उघडणार कारण ज्यांनी डोळ्यांवर झापडे ओढून घेतली आहेत त्यांना डोळे उघडून तरी समोर काय दिसणार? अंधारच ना!!!! 😀

परमालिंक टिप्पणी करे

Next page »